Unha forma fácil e rápida de gravar o que ocorre na pantalla do noso computador para facer vídeo titoriais, é utilizar a extensión Capture Fox para Mozilla Firefox.
Deste xeito obtemos un arquivo con formato avi.
Para facer uso dela unha vez que o teñamos instalado no sistema debemos picar na icona con forma de cámara que nos aparece na barra de estado de Mozilla. Abrirásenos unha xanela con opcións entre as que podemos elixir se queremos gravar só a xanela do navegador ou todo ao completo, a calidade do vídeo e se queremos gravar o son do micrófono tamén. Aquí tedes un video de como se descarga o complemento.
Mostrando entradas con la etiqueta SOFTWARE LIBRE. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta SOFTWARE LIBRE. Mostrar todas las entradas
viernes, 16 de enero de 2009
martes, 23 de septiembre de 2008
SOFTWARE LIBRE
¿Que é o Software libre?
O que fai que un programa de computadora sexa libre é a súa licenza. Todos veñen cun documento que nos indica en qué forma podemos usalo, se podemos copialo ou modificalo.
Os softwares mais coñecidos, coma o Sistema operativo Windows permiten a instalación nunha sola máquina e non ofrecen a posibilidade de modificalos ou de ver como están feitos, nin sequera se poden prestar (a lo menos en teoría).
Pola contra o “Software Libre” habilita o usuario a que vexa como está feito, a que o modifique e despois poida darllo a quen desexe.
Cando os ordenadores persoais comezaron a ser masivos, algunhas empresas consideraron que non era bo que calquera puidese ver como estaba feito o programa, pois investiran moitos cartos no seu desenrolo e calquera empresa podería empregar os seus avances no seu propio beneficio. Entón comezaron a esconder o “código fonte” dos programas (instrucións que os programadores dan a computadora) para que solo puidesen os que traballaban na propia empresa.
Richard Stallman, un investigador do Massachusetts Institute of Tecnology , iniciou en 1984 un movemento para manter o software e o seu código libre das trabas das empresas, pensaba que compartindo coñecementos a sociedade se beneficiaría con mellores programas.
Alpha e Beta
Os programas de software libre poden baixarse da rede ou conseguirse en 3 versións diferentes:
· Alpha: para desenroladores de software
· Beta: para usuarios experimentados que queren probar novas características e arríscanse a que algunhas cousas non funcionen
· Estable; para os usuarios finais.
As versións alpha van introducindo as novas características, a medida que se amañan os problemas vanse incorporando as versións beta e estable.
Con este tipo de desenrolo non se ten a presión da venta, os cambios realízanse con seguranza e cando chegan a versión estable xa teñen poucos ou ningún problema. Este é o camiño que recorreron algúns programas famosos coma o LINUX.
Pola contra o software de propietario ten a obriga de sacar un novo modelo tódolos anos, e a cada un deben engadirlle novas funcións para que o usuario desexe compralo. Un retraso no tempo establecido para saír a venta supón perdas económicas, e os programas saen a venta con problemas que deben ser resoltos a través de parches (patches) que só os poden realizar os propios programadores da empresa xa que o código xenético está oculto para o resto da humanidade.
O que fai que un programa de computadora sexa libre é a súa licenza. Todos veñen cun documento que nos indica en qué forma podemos usalo, se podemos copialo ou modificalo.
Os softwares mais coñecidos, coma o Sistema operativo Windows permiten a instalación nunha sola máquina e non ofrecen a posibilidade de modificalos ou de ver como están feitos, nin sequera se poden prestar (a lo menos en teoría).
Pola contra o “Software Libre” habilita o usuario a que vexa como está feito, a que o modifique e despois poida darllo a quen desexe.
Cando os ordenadores persoais comezaron a ser masivos, algunhas empresas consideraron que non era bo que calquera puidese ver como estaba feito o programa, pois investiran moitos cartos no seu desenrolo e calquera empresa podería empregar os seus avances no seu propio beneficio. Entón comezaron a esconder o “código fonte” dos programas (instrucións que os programadores dan a computadora) para que solo puidesen os que traballaban na propia empresa.
Richard Stallman, un investigador do Massachusetts Institute of Tecnology , iniciou en 1984 un movemento para manter o software e o seu código libre das trabas das empresas, pensaba que compartindo coñecementos a sociedade se beneficiaría con mellores programas.
Alpha e Beta
Os programas de software libre poden baixarse da rede ou conseguirse en 3 versións diferentes:
· Alpha: para desenroladores de software
· Beta: para usuarios experimentados que queren probar novas características e arríscanse a que algunhas cousas non funcionen
· Estable; para os usuarios finais.
As versións alpha van introducindo as novas características, a medida que se amañan os problemas vanse incorporando as versións beta e estable.
Con este tipo de desenrolo non se ten a presión da venta, os cambios realízanse con seguranza e cando chegan a versión estable xa teñen poucos ou ningún problema. Este é o camiño que recorreron algúns programas famosos coma o LINUX.
Pola contra o software de propietario ten a obriga de sacar un novo modelo tódolos anos, e a cada un deben engadirlle novas funcións para que o usuario desexe compralo. Un retraso no tempo establecido para saír a venta supón perdas económicas, e os programas saen a venta con problemas que deben ser resoltos a través de parches (patches) que só os poden realizar os propios programadores da empresa xa que o código xenético está oculto para o resto da humanidade.
¿Por qué gastar cartos nun software que pode ser sustituido hoxe en día por outro gratuito e libre da misma calidade?
¿No nos damos conta que cada día que pasa o concepto "programa informático" está desaparecendo? ¿que poucas cosas nos poden facer falla mais aló do que un navegador Web nos proporciona?
Suscribirse a:
Entradas (Atom)